• Sacrum

    Chrystus –
    W mądrości swej niemy
    Od setek lat na ludzi spoziera
    Z obrazów, ikon, płaskorzeźb –
    Troskliwie, dostojnie, niezmiennie.
    Tworzony przez ludzi – dla ludzi,
    Którym ból duszy na co dzień doskwiera.

     

    Sacrum to czy profanum,
    Że twarz tę uświęconą
    Pomiędzy słoje się wciska
    Winem zraszając obficie ­
    By w desce historii wydartej,
    Co ludzkich nieszczęść świadomą
    Chrystus na wielki już wieków
    Szlachetnie swe znalazł odbicie...

    Elżbieta Borkowska
    Hoczew, kwiecień 2007

  • Profanum

    czasem źdźbło trawy
    co wiatr bezlitośnie tarmosi
    a czasem drzewo potężne
    gdy burzę o litość poprosi

     

    czasem wiejską chałupę
    co stoi malwami upstrzona
    a czasem rolnika na polu
    gdy garbi zbolane ramiona
    opisać pragnę farbami
    lub węglem na szarym papierze
    i w twórczość miłość do świata
                                         zapisać

    choć w miłość do świata
                                       nie wierzę.

     

    i dzięki Ci, Boże, najszczerzej
    że dane mi zakląć w obrazy
    ten świat co wciąż się zmienia
    co go nie ujrzysz dwa razy

    w tej samej odsłonie.

    Elżbieta Borkowska
    24.08.2005

  • Fotografia
  • Rzeźba
FacebookMySpaceTwitterDiggDeliciousStumbleuponGoogle BookmarksRedditNewsvineTechnoratiLinkedinMixxRSS Feed